Ο ήλιος έδυε πάνω από τον Βόλγα στις 22 Αυγούστου 1942, την ημέρα που ξεκίνησε η πιο αιματηρή μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βέρμαχτ είχε βάλει στο στόχαστρο το Στάλινγκραντ, την πόλη που ο Χίτλερ θεωρούσε κλειδί για την κυριαρχία στον Καύκασο και τα πετρέλαια της Κασπίας. Οι κάτοικοί του, μαζί με τον Κόκκινο Στρατό, ετοιμάστηκαν να αντισταθούν με κάθε μέσο. Γυναίκες και παιδιά έσκαβαν χαρακώματα, άμαχοι έπιαναν όπλα για πρώτη φορά, ενώ ο Στάλιν είχε δώσει την αμείλικτη εντολή «Ούτε ένα βήμα πίσω».
Η Λουφτβάφε ισοπέδωσε την πόλη με συνεχείς βομβαρδισμούς, μετατρέποντάς την σε ερείπια. Εκατοντάδες άμαχοι σκοτώθηκαν, όμως η αντίσταση δεν κάμφθηκε. Οι μάχες πήραν πρωτόγνωρη μορφή: σώμα με σώμα, από σπίτι σε σπίτι, με κάθε γειτονιά να μετατρέπεται σε φρούριο. Ο Βόλγας βάφτηκε με αίμα, καθώς οι κάτοικοι συνέχιζαν να πολεμούν ή να στηρίζουν τους στρατιώτες, ακόμη και με ελάχιστα μέσα.
Για πέντε μήνες, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, οι Σοβιετικοί κράτησαν την πόλη, παγιδεύοντας την 6η Στρατιά του στρατάρχη Φρίντριχ Πάουλους. Παγιδευμένοι μέσα στο κρύο και την πείνα, οι Γερμανοί παραδόθηκαν, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Η μάχη του Στάλινγκραντ, με περισσότερα από 2 εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες, έγινε σημείο καμπής στον πόλεμο και σύμβολο αντοχής και θυσίας.
Ακόμη και σήμερα, στο Βόλγκογκραντ, κάθε γωνιά θυμίζει ότι τότε άνοιξαν οι πύλες της κόλασης για να γραφτεί μια από τις πιο καθοριστικές σελίδες της Ιστορίας.